BBC-ის შეფასებით, "ძალაუფლებისთვის ბრძოლამ საქართველოს საზოგადოების შუაგულში ბზარი გააჩინა".
ამის შესახებ დემიან მაკგინესი წერს სტატიაში "ქართული არჩევნები: ბრძოლა ქვეყნის გულისთვის", რომლის ქართულ ვერსიას FOREIGNPRESS აქვეყნებს.
"საქართველოში საპარლამენტო არჩევნები 1 ოქტომბერს ჩატარდება. მიიჩნევენ, რომ ეს არჩევნები 2003 წლის "ვარდების რევოლუციის" შემდეგ ქვეყნის დემოკრატიისთვის ყველაზე დიდი გამოცდა იქნება. გასული წლის ბოლომდე ისე ჩანდა, რომ პრეზიდენტ მიხეილ სააკაშვილის მმართველი პარტია არჩევნებს ადვილად მოიგებდა - მოსაბეზრებლად პროგნოზირებადი ვითარება, რომელიც მისასალმებელია ქვეყნისათვის, სადაც არჩევნებმა შეიძლება, კრიზისი და არასტაბილურობა გამოიწვიოს. მაგრამ ახლა საქართველოს პოლიტიკაში არაპოროგნოზირებადი სიტუაცია დაბრუნდა. ქვეყნის ყველაზე მდიდარმა კაცმა, მილიარდერმა ბიძინა ივანიშვილმა პირობა დადო, რომ მმართველ პარტიას ხელისუფლებიდან გააძევებს. და ბრძოლამ საზარელი სახე მიიღო", - წერს BBC.
ამასთან, BBC აღნიშნავს, რომ "ამ ორ მხარეს შორის კონკრეტული პოლიტიკის კონტექსტში ძალიან დიდი განსხვავება არ არის, ორივემ განაცხადა თავისი ამბიციური გეგმის შესახებ - დაძლიონ სიღარიბის მაღალი დონე საქართველოში, მაგრამ ძალაუფლებისთვის ბრძოლამ საქართველოს საზოგადოების შუაგულში ბზარი გააჩინა".
"იმის გამო, რომ მას ქველმოქმედის და ფილანტროპის რეპუტაცია აქვს, ივანიშვილი პოპულარობით სარგებლობს საქართველოს ღარიბ მოსახლეობას შორის, რომელსაც დღევანდელ ნეო-ლიბერალურ ქართულ ეკონომიკაში ბრძოლა უწევს. მისი დაფინანსებულია საჯარო შენობები თბილისში, მათ შორის საკათედრო ტაძარი და უნივერსიტეტი. 2003 წლის რევოლუციის შემდეგ ის პირველ წლებში პარლამენტარებს ხელფასს უხდიდა და პოლიციისთვის უნიფორმას ყიდულობდა. როდესაც ბაზარში გამყიდველებს ელაპარაკები, ადამიანებს, რომლებიც დღეში რამდენიმე დოლარს ძლივს შოულობენ, ივანიშვილის სახელის ხსენებაზე, ისინი ცერა თითს მაღლა წევენ, თუმცა იმ კონკრეტული მიზეზის მოძიება, თუ რატომ უყვართ, ძნელია. "კარგი კაცია", - ასეთია ჩვეული პასუხი. ბაზარში ძნელად გადაეყრები ვინმეს, ვინც მთავრობას უჭერს მხარს. ივანიშვილს ბევრი მოხუცი ქართველიც უჭერს მხარს, ისინი, ვისაც მიაჩნია, რომ პრეზიდენტ სააკაშვილის ახალგაზრდა, მოსაზრებულმა ელიტამ ისინი უკან მოიტოვა. ხოლო ქალაქელი ინტელექტუალები პრეზიდენტს ავტორიტარიზმში ადანაშაულებენ და ამბობენ, რომ ის სასამართლოებს და მეინსტრიმულ მედიას აკონტროლებს. მათ მიაჩნიათ, რომ ამ მგზნებარედ პრო-დასავლურმა მთავრობამ საქართველოს არტისტულ და ინტელექტუალურ ტრადიციებს ძირი გამოუთხარა, უფრო ზერელე ამერიკული საზოგადოების სასარგებლოდ. მაგრამ ბევრ სხვა ქართველს, რომელსაც ჯერ კიდევ ახსოვს, ომით გახლეჩილი, კრიმინალით მოცული 1990-იანი წლები, მიაჩნია, რომ პრეზიდენტ სააკაშვილის გუნდმა უპრეცედენტო სტაბილურობისა და ეკონომიკური ზრდის პერიოდი მოიტანა. და მისი მთავრობა ღიაა და ტოლერანტულია რელიგიური, სექსუალური და ეთნიკური უმცირესობებისადმი, როცა ივანიშვილის ზოგიერთი კოლეგა შემაშფოთებლად ნაციონალისტია. როდესაც 2003 წელს "ვარდების რევოლუციის" შემდეგ მიხეილ სააკაშვილი ხელისუფლებაში მოვიდა, მან საბჭოთა ეპოქის კორუმპირებული ელიტა ჩამოიშორა. აღასრულა ბევრი ის დაპირება, რომელიც ხმაურიან მასებს პარლამენტის შენობის კიბეებიდან მისცა – ის მკაცრი იყო კრიმინალებთან, ცხოვრება უხიფათო გახადა და ელექტროენერგია დააბრუნა. ბევრ ამომრჩეველს ეშინია, რომ სააკაშვილის მმართველი პარტიის გარეშე, ქვეყანა ქაოსში დაბრუნდება. ოქტომბრის არჩევნების მოახლოებასთან ერთად დაძაბულობაც იზრდება. ორივე მხარის მხარდამჭერებს შორის მუშტი-კრივი ხშირია. დასავლელი დამკვირვებლები იმედოვნებენ, რომ არჩევნები შედარებით მშვიდობიანად ჩაივლის, მაგრამ სასწორზე ძალიან ბევრია დადებული. პრეზიდენტ სააკაშვილის მმართველი პარტია ყველა დამოუკიდებელი წყაროებით დაფინანსებული და პატივსაცემი ორგანიზაციის მიერ ჩატარებულ გამოკითხვებში ლიდერობს, თუმცა ივანიშვილმა უკვე განაცხადა, რომ ამ მონაცემებს არ ეთანხმება და უარი თქვა იმ დოკუმენტის ხელმოწერაზე, რომელიც არჩევნების შედეგების მშვიდობიანი აღიარების პირობას წარმოადგენს. ამან გააჩინა შიში იმისა, რომ ოპოზიცია, შედეგებს ალბათ, არ მიიღებს, რაც არეულობამდე მივა. მაგრამ ეს არჩევნები ასევე უდიდესი გამოწვევაა პრეზიდენტ სააკაშვილის პარტიისათვის. დასავლეთში არჩევნები აღიქმება როგორც ლაკმუსის ტესტი, რომელმაც უნდა გვაჩვენოს, საქართველო ნატო-სა და ევროკავშირში საბოლოოდ გაწევრიანებისკენ რამდენად შორს წავიდა და მთავრობას დემოკრატიული რეფორმების გატარების დაპირების შესრულება რამდენად შეუძლია", - წერს BBC და დასძენს, რომ "როდესაც ოპოზიცია არ არსებობს, მაშინ სამართლიანი და თავისუფალი კონკურენციის დემოკრატიული ფასეულობების აღიარება ადვილია, მაგრამ ასეთი მდიდარი ოპონენტის პირისპირ, ოპონენტისა, რომელსაც მოსახლეობის დიდი ნაწილი ემხრობა, ეს დემოკრატიული იდეალები გამოცდას ახლა გადიან".
ნინო ჩიჩუა
